Komt er aan: de eerste verjaardag van ons eerste kindje.
Zoals elke first timeparent wisten ook wij niet (echt) wat te verwachten. We lazen ons in en vroegen raad en advies en luisterden en filterden maar ouderschap moet je toch vooral doen. Slapen wanneer je baby slaapt klinkt goed, en dat is het ook, maar je weet op het moment zelf pas of het lukt of niet.
Wij hebben een fijne, sociale zoon, die geboren lijkt om plezier te maken. Maar hij slaapt slecht. Elke keer wanneer het fameuze clipje van Keira Knightley in mijn feed passeert, glimlach ik. Wij hebben een jaar slecht geslapen, met (erg) veel onderbrekingen als standaard. Ik las daarstraks in de Linda het verhaal van een vrouw wiens baby van acht maanden twee keer niet tot 8u ’s ochtends had geslapen. Tja. Niet onze zoon! Wij hadden een idee van bedsharing en 1-2 jaar borstvoeding geven, en de Rapley-methode vanaf zes maanden, en nooit te geloven dat je een baby kan verwennen, en een baby niet laten huilen, .. en al die dingen zijn ons “gelukt”, in de mate dat je daarover kan spreken: het voelde simpelweg goed om ze te doen.
Tot vorige week, in ieder geval. Ineens beet onze baby tijdens de borstvoeding, en keek hij met een terughoudende weigerachtigheid naar de borst. Na intern overleg en externe consultatie was dit hét moment om de borstvoeding volledig af te bouwen. Het was ook hét moment waarop ons kind onze verwachtingen inhaalde: hij heeft zijn eigen tempo, en soms groeit hij sneller dan wij verwachten (of willen). Dat maakte ons droevig. In de eerste plaats mijn vrouw, die nog één laatste liefdevolle voeding aan hem kon geven, vertellend hoe zeer ze die duizenden intense momentjes het afgelopen jaar heeft geapprecieerd. Ook ik heb fijne herinneringen aan alle keren wanneer ik de gekolfde melk ontdooide en mijn zoontje gevoed heb, stap per stap, op weg naar meer zelfstandigheid. Dat betreft de borstvoeding van “1 a 2 jaar”. Het is één jaar geworden.
We hebben ook even geprobeerd hem naar de kinderopvang te sturen. Hij ging twee keer per week en was vervolgens 7 dagen van de week ziek. Dat hebben we een week of zes volgehouden. Toen beslisten we om hem thuis te houden tot hij ouder is. Die keuze lijkt ons nog steeds de juiste, al betekent het dat mijn vrouw en/of ik 24/7 bij hem zijn, met de occasionele oppas als uitzondering. Natuurlijk is dat voor ons kind fantastisch: hij weet niet beter dan elk moment van zijn leven 1-op-1 met een volwassene te zijn.
Ook weet hij niet beter dan in de armen van moeder of vader in slaap te vallen. Vaak voelden die onderbroken nachten eindeloos. Je wist nooit wat het ging worden, en een jonge baby is zo fragiel. Ook wij leerden elke dag in het ouderschap te staan. Zelfs afgelopen week moest ik ’s avonds regelmatig met hem in de draagzak gaan wandelen, als start van de nacht. De eerste keren frustreerde me het wel – ik zou liever proberen slapen. Maar die frustratie maakte ook geleidelijk aan plaats voor een gevoel van magie (ik weet geen beter woord): een samenvloeiing van a) het besef dat de tijd vliegt b) ons kind groter wordt en zijn noden veranderen c) dat elk moment het laatste kan zijn. Dus trok ik de draagzak aan en zag ik hem rustig aan in slaap vallen, praatte ik al fluisterend tegen hem en besefte ik dat we mogelijks nog maar tien van zulke momenten samen hebben.
Als ik dit zou lezen toen hij drie maanden oud was, en wij nog erg zoekend waren, zou ik het niet geloven. Maar na ongeveer een half jaar (min of meer bij het rechtzitten en later kruipen) ging alles versneld in stijgende lijn, en al helemaal rond maand 9-10, toen hij steeds vlotter begon te kruipen. Ik, als vader, kan veel meer genieten van de directe feedback van een babydreumes dan babybaby. En daar moest ik even op wachten. Ik geloof andere ouders wel wanneer ze zeggen dat “de eerste twee jaar” zoeken zijn. Toen hij geboren werd, hielden we erg vast aan het idee van “de eerste paar maanden te overleven”. Maar het slapen ging niet beter, integendeel, en we leerden snel dat er altijd wel een regressie of dergelijke was (of tandjes..). En dus keken we verder vooruit, wat rust geeft.
Hoe gaat het nu verder? Wel, ons zoontje mag blijven. Wij gaan hem verder in leven houden en binnenkort ook effectief beginnen met opvoeden. Voor zijn geboorte droomden we van een groter gezin (toch meer dan 2.1 kinderen), en die droom is intact!
Dank je aan onze kleine jongen, die ook maar het beste moet maken van zijn omstandigheden (en dat erg goed doet), en aan mijn vrouw – die soms zegt dat ze zelf niet gedacht had zo liefdevol en zacht te zijn voor haar baby’tje, maar wat voor mij nooit een verrassing is geweest.
Kobe
